De reporter van de dood (of liever: de archivaris van het leven)
“Goh, jij bent eigenlijk een soort reporter van de dood, hè?”
Die zin bleef na een familiegesprek bij me hangen. Een van de dochters zei het, terwijl we samen aan de tafel de laatste hand legden aan het levensverhaal van haar mama. We hadden gelachen om oude anekdotes en de geur van de herinneringen bijna kunnen aanraken.
En ze heeft gelijk. Ik ben een reporter. Alleen is mijn 'deadline' de dag van het afscheid en is mijn 'bron' de liefde van de mensen die achterblijven.
De schatbewaarder van kleine verhalen
Als ik bij een familie aan tafel schuif, luister ik naar meer dan alleen feiten en data. Ik hoor verhalen die nooit de krant hebben gehaald, maar die voor die familie de hele wereld betekenen. Mijn werk is om die flarden van herinneringen te vangen en ze te boetseren tot een eerbetoon. Een verslag van een uniek mens.
Geen zwarte rand, maar een gouden omlijsting
Men denkt vaak dat mijn vak alleen maar zwaar is. Natuurlijk is er verdriet, maar ik zie vooral de kracht van verbondenheid. Ik krijg een inkijkje in de meest kwetsbare en pure momenten van een gezin. Dat mensen hun hart openen en mij de sleutel geven tot hun familieverhaal, is een enorm voorrecht.
Ik breng geen nieuws over de dood. Ik breng een verslag uit van de liefde die er was (en is). Ik ben de reporter die ervoor zorgt dat het laatste hoofdstuk niet in stilte wordt afgesloten, maar met de allermooiste woorden wordt omringd.
Want elk leven, hoe klein of bescheiden ook, verdient een voorpagina.
Reactie plaatsen
Reacties