Een afscheid voelt vaak als het zwaarste hoofdstuk. Een hoofdstuk vol tranen, stilte en een onmetelijk gemis. Maar wat als dat laatste hoofdstuk ook een onverwachte glimlach kon bevatten? Een lach die niet wegnam wat je voelde, maar het verdriet lichter maakte.
Dat overkwam Anna. Toen ze me belde, was haar stem zacht en vol verdriet. Haar vader was overleden, en de gedachte aan zijn uitvaartdienst voelde aan als een onoverkomelijke, zware plicht. Ze wilde hem recht doen, maar zag op tegen de somberheid. In ons eerste gesprek vroeg ik haar niet alleen naar de feiten, maar vooral naar de verhalen. Het soort verhalen dat in je hoofd opduikt en je doet glimlachen, zelfs op de somberste dagen.
Plots herinnerde Anna zich de rode regenlaarzen van haar vader. Een hilarisch verhaal over hoe hij ze droeg op de meest ongeschikte momenten, van een chic restaurant tot een familiefeest. De details waren onmiskenbaar grappig, de herinnering warm. Terwijl ze het vertelde, verscheen er een stralende lach op haar gezicht. Ze had de moed gevonden om niet alleen de rouw te voelen, maar ook de liefde en de humor die hem zo kenmerkten.
Toen ik tijdens de dienst over de rode laarzen sprak, zag ik het gebeuren. Mensen in de zaal keken elkaar aan, knikten en glimlachten. Het was geen lach die het verdriet ontkende; het was een lach die de herinnering aan de persoon vierde, en die alle harten vulde met warmte en verbondenheid.
Een afscheid hoeft niet alleen over verlies te gaan. Het is de laatste kans om een leven te eren, met alle facetten die daarbij horen. Bij Rouwmoed geloven we in de moed om het verdriet te voelen, maar ook in de kracht van een goed verhaal. De tranen en de lach, ze horen bij elkaar.
Reactie plaatsen
Reacties