1. Hoe ga je zelf om met de emoties en het verdriet van de families die je begeleidt? Neem je dat mee naar huis?
De verhalen die ik hoor, zijn diep persoonlijk en emotioneel. Ik geloof dat mijn rol is om een veilige ruimte te creëren waarin families hun verdriet kunnen delen, zonder oordeel. Ik neem het verdriet niet mee naar huis, maar de warmte en de liefde die ik voel van de mensen, neem ik zeker mee. Het is een eer om die verhalen te mogen dragen en ik zie het als een geschenk dat ik een klein beetje troost kan bieden. Het is de menselijke verbondenheid die dit werk zo bijzonder maakt.
2. Is er een bepaalde uitvaart die je altijd zal bijblijven en waarom?
Ja, de uitvaart van een oudere dame die een heel sober en rustig leven had geleid. Haar familie dacht dat haar verhaal niet zo spectaculair was, maar toen we verder spraken, bleek ze een verborgen passie voor olifanten te hebben. Ze had een huis vol beelden en schilderijen van olifanten, die elk een verhaal vertelden. Het was een prachtig voorbeeld van hoe iemands innerlijke wereld veel rijker kan zijn dan de buitenkant doet vermoeden. Het heeft me geleerd om altijd verder te kijken dan wat je op het eerste gezicht ziet.
3. Wat is de grootste misvatting die mensen hebben over jouw werk?
De grootste misvatting is dat mijn werk alleen maar over dood en verdriet gaat. Het is het tegenovergestelde: mijn werk gaat over het leven. Over de liefde, de vriendschappen, de avonturen en de momenten die iemand hebben gevormd. Het is een eerbetoon aan het leven dat geleefd is, en dat is allesbehalve treurig. Ik zie mezelf als een verhalenverteller die helpt om de herinneringen te vangen en ze op de mooiste manier te delen.
4. Hoe voelt het om een compleet vreemde zo goed te leren kennen in zo'n korte en intense periode?
Het is een heel bijzonder proces. Het voelt als een race tegen de klok om de essentie van een persoon te begrijpen. Vaak ontmoet ik de familie, en binnen een paar uur voelt het alsof we al jaren vrienden zijn. Het verdriet schept een intense band en de openheid van de familie is enorm. Het is een voorrecht om een kijkje te mogen nemen in hun leven, om de verhalen te horen die je anders nooit zou kennen.
ze op de mooiste manier te delen.
5. Hoe help je families om een eerlijk en authentiek verhaal te vertellen, inclusief de minder perfecte kanten van een persoon?
Dat is een hele goede vraag. De mensen die ik begeleid, willen meestal een eerlijk en oprecht verhaal. Ze willen dat de overledene wordt erkend zoals hij of zij was: met alle mooie kanten én alle gebreken. Ik geloof dat die minder perfecte kantjes juist heel menselijk en herkenbaar zijn, en dat ze ook deel uitmaken van het complete verhaal.
Mijn rol is om te luisteren en de balans te vinden. We zoeken naar de humor, de kracht en de liefde die vaak schuilgaan achter die minder makkelijke momenten. Door die eerlijkheid te omarmen, wordt het verhaal niet alleen authentieker, maar ook veel krachtiger. Het is een eerbetoon aan de complete persoon, en niet aan een geïdealiseerde versie.
Reactie plaatsen
Reacties